Andries

God was hem  goedgezind. Op één van zijn wandeltochten zag hij iemand zitten tekenen of was het schrijven? Nieuwsgierig liep hij naar hem/haar toe. Zonder iets te zeggen ging hij naast haar zitten. Haar korte jongenshaar glansde in de zon en haar versleten broek had bijna geen kleur meer. Maar de rust en sereniteit die ze uitstraalde, schroefde zijn keel dicht. Ze keek hem aan en glimlachte. Zwijgend gaf ze hem haar schrijfblok en hij las haar vers geschreven gedicht. Eindelijk zei hij: “hoi, mooi gedicht, ik ben Andries”. Zij zei: “Ja, dat weet ik. Ik zat op jou te wachten. Waar bleef je zolang?” Vijf jaar geleden kwam hij wonen in Onstwedde. Andries Wolter, gestudeerd aan de VU in Amsterdam, kinderpsychiater met een eigen praktijk in Amersfoort. Graag gezien door zijn team van medewerkers en veel gevraagde gast op bijeenkomsten. Hij heeft een  lange slanke gestalte, blauwe ogen, die kinderen vertrouwen geven. Zijn haar is blond vlossig. Zijn huis net buiten Amersfoort heeft hij karig ingericht. Alleen het hoognodige is aanwezig. Hij wil wachten met de aanschaf van meubelen,  gordijnen, enzovoort tot hij de vrouw van zijn leven tegenkomt. Dan kunnen ze samen verder gaan inrichten.  Hij kwam haar tegen op een symposium in Londen. 300 kinderpsychiaters bij elkaar. Zij hield een presentatie over verlatingsangst bij kinderen. Hij herkende de problematiek, zowel bij zijn cliëntjes   als bij zichzelf. Zijn vader, een vertegenwoordiger in kantoorartikelen, is op één van zijn rondes blijven hangen aan een roodharige vrouw, die hij duidelijk interessanter vond dan zijn eigen vrouw en zoon van zeven. “Gelukkig heb ik mijn moeder nog”, heeft hij vaak gedacht. Daarbij vergeleek hij zijn eigen leven met het verhaal “Alleen op de wereld” en bedacht dat hij veilig in zijn eigen bed kon slapen. Natuurlijk had hij zijn vader zo nu en dan gemist, meer vaak dan zo nu en dan. Hij was tot het besluit gekomen zo tegen z’n veertiende dat zijn vader iets had gedaan wat hij nooit zou doen. Toen hij dan ook Jorien tegenkwam op het symposium, wist hij dat hij haar nooit zou verlaten. Hoe naïef om te denken dat zij dat ook zo wou. Laat ik nu het verloop vertellen. Jorien en hij hadden een liefdevolle, maar weinig opwindende relatie. Zo één die met gemak 50 of 60 jaar kon duren. Hij nam zo nu en dan een cadeautje mee en zij zorgde voor hem zoals zijn moeder had gedaan. Voor hem was dit genoeg. Samen hadden ze een praktijk gestart voor kinderen met adhd/pddnos problemen. Na enkele jaren spraken ze alleen nog over de praktijk en de kinderen die langs kwamen en hoe gelukkig ze waren dat ze zelf geen kinderen hadden gekregen. Maar het noodlot slaat altijd toe als je er niet op voorbereid bent. Als een dief in de nacht was zijn woning, die hem omsloot als een warme pels, van hem gestolen. Het begon met intensieve gesprekken over Job, een kind van vijf met concentratiestoornissen en agressieve buien. Jorien kon bijna over niets anders praten. Vaak zei hij tegen haar dat ze afstand moest nemen. Later kon hij zich wel voor z’n kop slaan dat hij niets in de gaten heeft gehad. De vader van Job, een welgestelde weduwnaar met een topbaan, bleek interessanter te zijn dan Andries. Toen Jorien op een gegeven moment meer over hem dan over Job sprak begon hij iets te vermoeden. Was dat de reden dat ze minder aandacht aan hem besteedde, ze vaker hoofdpijn veinsde? Het zaad van het kwaad was gezaaid en hij werd erger jaloers als hij ooit voor mogelijk had gehouden. Alle frustraties kwamen naar boven. En hoewel zij in aanvang ontkende verliefd op die kerel te zijn, bleef hij daarin geloven. “De geschiedenis herhaalt zich”, zo sprak hij tegen zijn demente moeder, die helemaal geen Andries en Jorien meer kende. Daarom kon hij vrijuit tegen haar praten, boos worden om alles wat hem was en werd aangedaan. De afstand tussen Jorien en hem werd groter en groter. Hij kreeg zelfs een hekel aan alles waar hij haar vroeger om geprezen had. Haar haar, haar ogen, haar gestifte mond, haar huid, haar figuur, haar intelligentie, zelfs om haar goedheid jegens hem. Dat laatste kon hij helemaal niet meer verdragen. Op een zondag in juni barstte de bom. Gezamenlijk waren ze zwijgzaam in hun tuin bezig. Zij aan het wieden, hij grasmaaien en heg knippen. En opeens had hij de neiging haar met de heggenschaar te lijf te gaan. Hij stond achter haar toen ze gebukt over een bloemperk stond en wilde toesteken. Nog altijd is hij de hemel of wat daarvoor doorgaat dankbaar dat juist op dat moment een buurvrouw hen iets toeriep. Daardoor keerde hij terug naar het bewuste en liet zijn schaar vallen. Terwijl Jorien met de buurvrouw verder sprak, liep hij niets zeggend naar binnen. De vrouwen keken hem vragend na. ‘s Avonds vertelde hij, dat hij wegging en waarom. Niet wetende of hij ooit terug zou komen. Jorien knikte alleen maar. De volgende morgen vertrok hij. De praktijk liet hij aan haar over.  Hij besloot ergens heen te gaan waar hij nog nooit was geweest en dat was het platteland van Groningen. De stad kende hij wel. Met Jorien was hij daar eens een paar dagen geweest. Ze hadden  het museum bezocht. Een Russische schilder hadden ze daar gezien. Repin, wat hadden ze genoten van zijn schilderijen. “Ooit ga ik ook schilderen”, had hij nog gedacht.   In Amersfoort  pakte hij de trein naar Groningen, waar hij  snel een kamer vond. Maar wat nu? Een baan zoeken in de psychiatrie? Daar had hij z’n buik vol van. Hij wilde iets anders, iets totaal anders. Daarop schoot hem te binnen dat hij wilde gaan schilderen. Hij kocht een doek, verf en penselen van het goedkoopste soort, zette zich voor het raam en begon. In hem voer iets van extase. De verf vloeide in elkaar over alsof hij nooit anders had gedaan. Verbazing en verwondering wisselden elkaar af. Na een paar weken en enkele schilderijen verder, voelde hij de behoefte om nog vrijer te zijn. Hij nam de kaart van Groningen en zocht een plaats. God, zond hem naar Onstwedde. Dat zou hij later althans beweren. Aan de rand van het dorp vond hij een huurhuis. Hij pakte zijn schamele spullen en vertrok. Een nieuwe wereld ging voor hem open. Wat een rust en wijdsheid! Hij wist niet dat dat nog bestond. Amersfoort was druk, Groningen was druk. Maar hier kon je ademen. Lange wandelingen maakte hij over de es, door het dorp, maakte een praatje met de mensen die hij tegenkwam. Al gauw kwam hij erachter dat God hier echt bestond. Op zondag ging bijna iedereen naar de kerk, gevloek hoorde je weinig en men zorgde goed voor elkaar. Wonderwel wist hij zich aan te passen. Zo zelfs dat hij de buren uitnodigde voor de koffie en de borrel. Iets wat hij en Jorien nooit hadden gedaan. Waarom niet, vroeg hij zich nu af. ‘s Avonds pakte hij een boek over de geschiedenis van dit wonderbare stuk Nederland of  hij ging schilderen. Een t.v. had hij niet en wilde hij ook niet hebben. De hele digiwereld liet hem koud. Alleen een telefoon zonder poespas was voldoende. De pijn in het hart om Jorien verdween en ook de praktijk en kinderen miste hij niet. Het leven hier was vol en vruchtbaar. Eén keer per week liep hij naar de supermarkt. Een kleine C1000, waar je zelfs geen muntje in het boodschappenkarretje hoefde te doen. De eerste keer dat hij er kwam moest hij er schamper om lachen. Nu genoot hij van die kleine dingen. Zijn verf  en doeken kocht hij in Stadskanaal. Ook een plaats waar hij nog nooit eerder geweest was. Op de fiets was het maar zes kilometer en nog altijd verwonderde hij zich over de rust die hier heerste. Langs het kanaal lagen de winkels en aan de andere kant de mooie huizen. Op de heenweg keek hij naar de winkels, op de terugweg naar de huizen. Andries begreep nu de historie van de veenkoloniën. Een gebied waar in het westen op werd neer gekeken. Hij zou ze willen toeschreeuwen: “Hé, blinden kom hier en open je ogen”. Maar niemand zou hem horen. Wat hij kon doen was de landschappen en mensen schilderen en over Nederland verspreiden. Vijftig schilderijen had hij af en dank zijn vroegere netwerk kon hij die her en der exposeren en verkopen. Andries Wolter, wie kent hem niet?

Verhaal

Stien-a.nl
Home Schrijver Dichter Schilder Boeken Contact
Schilderijen, verhalen en gedichten, die op deze website staan, vallen onder het intellectueel eigendom en copyright van Stien. Geen van de werken mag zonder haar toestemming worden gereproduceerd.
Made with BS&T (c) Stien-a 2014
Schrijver